7/10/2006 - Gitmek var aklımda

gitmek var aklımda

sonra kurallar,

aşılmaz sorumluluklar

bir şey var kalbimde

    duran,

    acıyan,

nereye gitsem geri döndüren beni 

sanki bir dairenin etrafında dönermiş gibi

her adımın ona çıktığı,

ışıklar görüyorum ilerde

ilerlemek istiyorum

sonra bir binanın ucunda olduğumu fark ediyorum

ve özgürlüğüm ışıkların yanında….

                                                                                    PReNSeS

30/8/2006 - Hepimiz bir gemi değil miyiz?

          kendimizi kötü hissettiğimiz anlarda sığınıcak bir liman ararız bazı ihnsanlar wardır herkese bir liman olabilirler oysa kendilerinin sonsuz denizde gidecek yerleri yoktur öylece kalakalırlar aslında çoğu kişi ona gelir neden böyle olduğunu anlayamaz ama artık gemi yan yatmıştır zarar gormeye başlar dalgalar gitgide buyur we gemiyi zorlar oysa gemi hala bi liman aramaktadır aslında bazı anlar wardır karışır ortalık ama uzuntulu anlarında gelip onunla ağlar bazıları bazılarıysa onu guldurur gulumsemek aslında çok guzel bi duygudur tabi ağlamanın bıraktığı his bambaşkadır ağlama insanı rahatlatır omrunun çoğunu ağlayarak geçiren bi insan aslında gulumsemenin önemini en çok bilendir... gulumseki dunyaya yayılsın insanlar gulumseyere herşeyi çözebilirler aslında belkide o durumdaki geminin kaptanınında yapması gereken gulmektir hayata gulumsemek çewresine dier kişilere denize limanlara hayata gulumseyerek bakmak ozaman limanı gorur gideceğe limana karar wermiştir belki o liman sarp kayalıklarla çewrilidir ama o odur o olmalıdır gemi yawaş yawaş limana ilerler çünkü batma tehlikesi wardır oysa şimdiye kadar çok fazla tehlike atlatmıştır artık geriye iki yol wardır:

• limana sağ salim ulaşmak
• kayalıklarda parçalanıp denizde kaybolmak

bu iki yoldan biri olucaktır artık bunlardan biridir ama önemli olan gideceği limanı bulmasıdır çünkü çoğu gemi uğrunda parçalanabileceği , sulara gömülebileceği bir gemi bulamıyor....

                                                                                     PReNSeS

NOT:bu yazıyı eski kankamla ortak blogum şimdiki kankamın blogunda ( neredeyim) 08/06/06 tarihinde bloga koymuştum tekrar paylaşmak istedim. umarım beğenirsiniz....

17/8/2006 - KaYaLaR...

         Gene ben belkide sıkıldınız benden bilmiyorum yinede yazıcam en azından yazmaya çalışacağım günüm berbat diye bileceğim kadar kötüydü ama bugüne özellikle yazı eklemek istemiyordm belkide hala istemiyorum ama eklemeliyim galiba gözlerimi kapatmama bazı arkadaşlarım kızıyor gibi ama ben gene gözlerimi kapatıyorum gece vakti evden yine cadının bıcır bıcır sesleri geliyor galiba gene kuzenimi deli etmekle meşgul yeğenim abi abi diye peşinden ayrılmıyor ve en önemlisi ablalarından daha çok seviyor onu her zamanki gibi gene yerinde durmuo bahçede oyun oynayacakmış bu saatte neyse tüm lambaları yakıp bahçeye çıkıyoruz topunu gene arı kovanının olduğu yere atıyor bizim yaramaz neyse almak bana düşüyor çünkü hanımefendi abisini bırakmıyor gidiyorum tam alırken gözüme kadife güller çarpıyor renkleri kendileri sanki birer sanat eseri topu verip bahçenin bir köşesine oturuyorum galiba lavanta kokusu burnuma gelen evet evet lavantalar meğerse fark etmeden onları yanına oturmuşum bende bu hoş koku nereden geliyor diyorum  tam lavantanın ustune konan bir arı görüyorum muhteşem bir şey uzaktan nefesimi tutmuş şekilde onun hareketlerini izliyorum o sırada ablamın sesi gelin artık çok geç oldu... haklılar gidiyoruz bugün baya yoruldum galiba kendimi odama zor atıyorum ve burnumda o müthiş lavanta kokuları uykuma dalıyorum… güzel bir gün güneş yeni doğuyor evde her zamanki işler surerken ben yine onu gözlüyorum denizi… terastayım süper bir manzara var  sahile bakıyorum bugün pek kimse inmemiş bu daha iyi bence üstümü değiştirip evden çıkıyorum hiçbir şey demeden iskeleye gidiyorum denize bakıyorum cam gibi ama nedense iskele bomboş sonradan fark ediyorum bazıları gene grup oluşturup karşıdaki kayalık tipi adalara gidiyorlar ama baya uzaklaşmışlar onlara yetişmek için çok geç kaldım tek başıma da gitmem neyse bu düşüncelerle dibe dalıyorum deniz sandığım gibi buz gibi her şeyin boş olduğu gibi denizde de sadece birkaç bamya balığı sürüsü ve yosunları görüyorum sonra arkadaşımla yaptığım yarış aklıma geliyor tek başıma yapmaya karar veriyorum bir yan sahildeki kayalara en önce varıp kayaya çıkmayı başarma aslında yüzme en kolay tarafı denizden kayaya çıkması o kadar zor ki neyse kendimle yarışıyorum hızla yüzerken bulutları fark ediyorum yavaşlayıp onları incelemeye başlıyorum ışık üzmeleri çok dikkatimi çekiyor denizin üstüne uzanıyorum yani yatıyorum bu çok rahat bir şey biraz öle kaldıktan sonra bir sesle irkildim haliyle aynı anda denizin dibini boyladım şuanda dipteyim bu olayı çok yaşamasam da kendimi dipte kalmak uğruna çok boğmaya çalıştığımdan alışkınım tam o sırada onları görüyorum deniz kabuklarını fark etmeden akıntı beni kayalara doğru sürüklemiş aslında bu benim işimi kolaylaştırdı... neyse artık yürüyebileceğim seviyedeyim denizde yürümek farklı bir haz veriyor bana ve kayaya gelmişim bile kıyıya oturuyorum hafif dalgaların gelip gidişini ve ışık üzmelerini seyrediyorum sonra aklıma kayalar geliyor hemen birinin ( en büyüğünün ) üstüne oturup kovuklarını kurcalıyorum genelde yengeçler ve böceklerin yavruları deniz kabardışında kaya sular altında kaldığından bu kovuklarda bir suru deniz kabuğu bulunuyor çoğu zaman en guzelleri ve galiba çok güzel bir şey buldum onun yanında koleksiyonuma yaklaşık 10 tane irili ufaklı deniz kabuğu girecek neyse kafamı gökyüzüne kaldırıyorum bulutlar eve gitmemi söylüyor sanki kayadan istemez hareketlerle kalkıyorum biraz geriden kayalara bakıyorum ve manzara bence çok güzeller neyse bu sefer yüzmeyeceğim kıyıdan taş sektirerek dönmek daha zevkli….

                                                                  PReNSeS